Wywiad z Wiolettą Sawicką



Wioletta Sawicka urodziła się i mieszka na Warmii. Z wykształcenia pedagog, z pasji dziennikarka radiowa, prasowa, a przez chwilę telewizyjna. Zawodowo realizuje się w pisaniu reportaży i przeprowadzaniu wywiadów z ciekawymi ludźmi. O sobie wie jedno – że składa się z samych sprzeczności. Prywatnie szczęśliwa żona wciąż tego samego męża, matka bardzo dorosłego syna oraz dorastającej córki. Pasjami lubi czytać książki. Najlepiej kilka naraz. Wycieczki – tylko w odludne miejsca. Najlepiej rowerem do lasu. Po pięciu latach emigracji w Szwecji, z ulgą wróciła do rodzinnego Olsztyna, gdzie narodził się pomysł napisania pierwszej powieści.1)      Czy tytuł powieści był pewny od początku, czy narodził się spontanicznie podczas pisania książki? Czy decydując się na ten tytuł nie obawiała się Pani, że część osób zrezygnuje z zakupu, uznając, że jest to książka przewidywalna i schematyczna?



     Czy tytuł powieści był pewny od początku, czy narodził się spontanicznie podczas pisania książki? Czy decydując się na ten tytuł nie obawiała się Pani, że część osób zrezygnuje z zakupu, uznając, że jest to książka przewidywalna i schematyczna?



 Pierwotny tytuł powieści był inny. Nazwałam ją EMAN. To taka przepiękna rzeka w południowej Szwecji. Czasem spokojna i spławna, czasem dzika i rwąca. W całości nie do zdobycia. Tak jak moja bohaterka, Anna. Jedna z postaci ujętych w powieści, porównała Annę właśnie do tej rzeki. Stąd taki nadałam tytuł. Jednak wydawnictwo zasugerowało, iż nic on nie mówi, o czym jest powieść. Wymyśliłam „Wyjdziesz za mnie, kotku?” . Dlatego, iż było to najważniejsze pytanie, na które musiała odpowiedzieć moja bohaterka. Pytanie, które niosło za sobą konsekwencje stawiania czoła różnym przeciwnościom losu, które napotykali na swojej drodze już jako małżeństwo.  Niektórym czytelniczkom, tytuł wydał się banalny, o czym pisały w swoich recenzjach. Co więcej, sugerujący że powieść jest kolejnym, mdłym romansem. Na szczęście czytając utwierdzały się, że to nie romans, tylko niosąca wiele pozytywnych wartości powieść o życiu. Bardzo się z tego cieszę, bo przyznaję, sama o tym nie pomyślałam, decydując się na właśnie taki tytuł. Być może dlatego, że nie potrafię jeszcze myśleć marketingowo. 

    "Wyjdziesz za mnie kotku?" to powieść, która zbiera same pozytywne recenzje. Proszę nam zdradzić Pani przepis na napisanie tak dobrej książki. Co w trakcie pisania było dla Pani najłatwiejsze, a co najtrudniejsze? Czy pojawiał się brak weny twórczej, problemy ze znalezieniem wydawcy? I czy miała Pani wpływ na wybór okładki? 

           Te pozytywne recenzje są dla mnie olbrzymim zaskoczeniem. Na długo przed premierą powieści, byłam wręcz w panice, czy to się w ogóle komukolwiek spodoba. Przecież, nie jestem pisarką. Tylko kobietą, która będąc w najczarniejszej dziurze w życiu, na emocjonalnym dnie,  napisała pierwszą książkę, żeby przede wszystkim pomóc sobie. Przez wiele miesięcy, ba, nawet lat, borykałam się z ciężką depresją. Leżałam pod kocem i bolało mnie życie. Nawet wsparcie męża, nie wystarczało. Wtedy moja koleżanka pisarka, kazała mi ( nie radziła, kazała) od razu siąść do komputera i zacząć pisać. Nie wiem jak to się stało, ale jej posłuchałam. Z każdym napisanym rozdziałem, czułam jak wraca moja chęć do życia. Być może właśnie to, że powieść jest pisana moimi  emocjami, sprawiło, że zbieram pozytywne recenzję. Naprawdę nie wiem. Nie potrafię określić, co było najtrudniejsze w pisaniu. Czasem mam wrażenie, że powieść pisała się sama. Wena ani razu mnie nie opuściła.  W ogóle nie myślałam o  wydaniu książki. Zresztą nie traktowałam  tego jak książkę, tylko jak swoją terapię.  To mąż, po przeczytaniu, namawiał mnie na wysłanie tego do kilku wydawnictw. Z początku  nie chciałam nawet  o tym słyszeć. Wstydziłam się pokazywać fachowcom, swoją grafomanię. Bałam się, że mnie wyśmieją. Trwało to jakiś czas, nim zdecydowałam się wysłać powieść tylko do jednego wydawnictwa. Do Prószyńskiego. I wtedy zaczęło mi już zależeć na przyjęciu książki, ale za grosz w to nie wierzyłam. No bo niby, dlaczego ja? Tysiące  ludzi pisze książki, dlaczego akurat mają wybrać moją? Odpowiedź przyszła po trzech miesiącach, że „mnie” wydają. To był totalny szok. Nie miałam żadnego wpływu na wybór okładki, ale ta wybrana przez wydawcę jest ciepła i przyciągająca.


Co myśli Pani o ekranizacji tej powieści? Byłaby dobrym materiałem na film, a może serial? Którzy aktorzy powinni zagrać główne role?

    Już kilka osób, które przeczytały powieść, mówiły mi że byłby z tego piękny film. I sama zaczynam łapać się na myśli, że chyba mają rację. Chciałabym, aby tak się stało, tylko nie mam zielonego pojęcia, jak do tego doprowadzić. Przecież jestem absolutnym naturszczykiem w tej dziedzinie. Trudno mi wskazać aktorów do głównych ról. Pisząc, miałam przed oczami konkretne prototypy  swoich bohaterów. Tak mocno wżarły się w moją głowę, że nie wiem czy dadzą się wyprzeć przez inne postacie.

    Jak wykreować bohatera, który będzie wzbudzał w czytelniku skrajne emocje i nie pozwoli o sobie łatwo zapomnieć? 
 
          O rany, trudne pytanie. Myślę, że bohater, który nie pozwoli o sobie łatwo zapomnieć, musi być prawdziwy. Taki, którego ubierzemy trochę w swoje emocje. Przekażemy mu ludzkie cechy. Zarówno te dobre, jak i złe. Taki, który da się ostatecznie polubić. Osobiście nie przepadam za książkami, w których bohater nie wzbudza mojej sympatii.

 Niektórzy ludzie nie lubią jazdy tramwajem, inni noszenia okularów, a jeszcze inni mdleją na widok brukselki. Jakie rzeczy Panią irytują lub przyprawiają o zawrót głowy? 

Irytują mnie kierowcy, którzy zajmują dwa miejsca parkingowe, bo nie chce im się manewrować samochodem. Grunt, że oni mają miejsce. Inni niech martwią się sami. Irytują mnie newsy o celebrytach. Kto jak był ubrany, gdzie ktoś wstrzyknął sobie kwas, co sobie podciągną, z kim spał, albo ile wydał na torebkę. Paranoja i targowisko próżności. Dlatego nie oglądam telewizji. O zawrót głowy, przyprawia mnie ludzka głupota. Na przykład siadanie po pijaku za kierownicę, lub na łódkę. 

Jak oświadczył się Pani mąż? Czy to była miłość od pierwszego wejrzenia? 

                   Jasne, że była to miłość od pierwszego wejrzenia. I to jaka! Trafiło nas ostro i do tej pory trzyma. Różnimy się od siebie jak dzień od nocy. Pod każdym względem. On prawie dwa metry, ja, mała pchła. U mnie emocje na wierzchu, on siła spokoju. To ja oświadczyłam się mojemu mężowi i zostałam przyjęta. Co prawda bez wahania, ale pierścionka zaręczynowego do tej pory nie mam. Jesteśmy po ślubie dwadzieścia pięć lat. Co roku obiecuje mi kupić ten pierścionek. Mam nadzieję, że kiedyś go dostanę.


     Czy wierzy Pani w przeznaczenie? Czy to dzięki niemu dwoje ludzi spotyka się i zakochuje? 

                Oczywiście, że wierzę w przeznaczenie i jego moc sprawczą. Podobno każdy ma na świecie tę swoją drugą połówkę. Muszą się tylko odnaleźć. Czasem trwa to jakiś czas. Czasem trzeba popełnić kilka pomyłek, żeby w końcu znaleźć to swoje przeznaczenie. Zakochać się jest łatwo. Rozwinąć to w miłość, dużo trudniej. Dla mnie miłość, to coś więcej niż zakochanie. 

Czy pisarz ma czas na czytanie książek? Jakie lektury Pani preferuje? 

           Pisarz musi czytać książki. Nie wyobrażam sobie nieczytającego pisarza. Nie pamiętam kto, ale chyba Kapuściński powiedział, że aby napisać jedno zdanie, trzeba przeczytać ich najpierw tysiąc. Podpisuję się pod tym obiema rękoma. Czytam bardzo dużo. Niestety mam wadę,  nigdy nie kończę książek które mnie nudzą. Mam całą półkę, takich niedokończonych lektur. Może za szybko się poddaję, ale jeśli coś mnie nie wciąga, to zwyczajnie się poddaję.  Lubię literaturę obyczajową i sensacyjną. Bardzo chętnie czytuję naszych rodzimych autorów. Dobór,  zależy w dużej mierze od okoliczności, stanu ducha w jakim się znajduję. Raz mam ochotę na coś „lekkiego” a raz na mroczny, trzymający w napięciu kryminał.
  
Ostatnie zdanie w książce. Ulga czy stres, jak przyjmie ją czytelnik? 

   Żal, że rozstaję się z moimi bohaterami. Stali się częścią mojego życia. Moją rodziną. Ich problemy były moimi problemami. Polubiłam ich. Bawili mnie i wzruszali. Na koniec wycisnęli ze mnie sporo łez. Ulga? Tak, ale nie dlatego że skończyłam. Dlatego że urodziłam się na nowo. Stres pojawił się później, kiedy już wysłałam książkę i oczekiwała na premierę. I ten stres trwa do tej chwili, jak czytelnik to przyjmie. To jest przecież najważniejsze. Zwłaszcza, że na ukończeniu jest kontynuacja losów bohaterów.  Tak się rozpędziłam w pisaniu, że nie mogę już przestać. Odnalazłam nową drogę w życiu. Dlatego chciałabym, aby to co robię podobało się innym.  

Czy wierzy Pani w przepowiednie? Gdyby ktoś Pani przepowiedział przyszłość jaka byłaby Pani reakcja? 

                  Mam mieszane uczucia. Nie chodzę do wróżek. Raz nagrywałam reportaż z tarocistką, i coś tam mi powróżyła. Mimo, że traktowałam to z przymrużeniem oka, ale jakiś dreszczyk się pojawił. Nie wiem czy to przypadek, czy coś w tym jest, ale sporo się z tego sprawdziło. I dobrego, i złego. Dlatego nie potrafię odpowiedzieć konkretnie na to pytanie. Tak samo jak i na to, czy chciałaby poznać swoją przyszłość. Z jednej strony, tak. Gdyby były to dobre przepowiednie. Jednak, gdyby miało to być coś złego, to chyba wolałabym nie wiedzieć.

Bardzo dziękuję za wszystkie pytania. Cieszę się, że zechcieli Państwo poświęcić mi swoją uwagę. Mam nadzieję, że  powieść „Wyjdziesz za mnie, kotku?”, przypadnie Państwu do gustu, jeśli po nią sięgniecie.

5 komentarzy :

  1. Najpiękniejsza książka jaką ostatnio czytałam. Taka ciepła i prawdziwa historia. "Wyjdziesz za mnie kotku?" miałam okazję przeczytać i zrecenzować dzięki wygranej w konkursie. Nie mogę się już doczekać kontynuacji. :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Bardzo interesujący wywiad. :)
    To jest wspaniałe, że właśnie pisanie książki pomogło autorce w trudnych chwilach.

    OdpowiedzUsuń
  3. Ciekawa rozmowa, chętnie sięgnę po "Wyjdziesz za mnie kotku?":)

    OdpowiedzUsuń
  4. Książkę mam bo udało mi się ją ostatnio wygrać na jednym z blogów, ale jeszcze czeka na swoją kolej.

    OdpowiedzUsuń

Zakurzona półka © 2015. Wszelkie prawa zastrzeżone. Szablon stworzony z przez Blokotka